در تاريكی بي آغاز و پايان
دري در روشني انتظارم روييد
خودم را در پس در تنها نهادم
و به دورن رفتم
اتاقي بي روزن تهي نگاهم را پر كرد
سايه‌اي در من فرود آمد
و همه شباهتم را در ناشناسي خود گم كرد
پس من كجا بودم

شايد زندگي‌ام در جاي گمشده اي نوسان داشت
و من انعكاسي بودم
كه بيخودانه همه خلوت‌ها را بهم مي‌زد
و در پايان همه رؤساها در سايه بهتي فرو مي‌رفت
من در پس در تنها مانده بودم
هميشه خودم را در پس يك در تنها ديده‌ام
گويي وجودم در پاي اين در جا مانده بود
در گنگي آن ريشه داشت
آيا زندگي‌ام صدايي بي پاسخ نبود
در اتاق بي روزن انعكاسي سرگردان بود
و من در تاريكي خوابم برده بود
در ته خوابم خودم را پيدا كردم
و اين هشياري خلوت خوابم را آلود
آيا اين هشياري خطاي تازه من بود
در تاريكي بي آغاز و پايان
فكري در پي در تنها مانده بود

پس من كجا بودم
حس كردم جايي به بيداري مي‌رسم
همه وجودم را در روشني اين بيداري تماشا كردم
آيا من سايه گمشده خطايي نبودم
در اتاق بي روزن
انعكاسي نوسان داشت . پس من كجا بودم

در تاريكي بي آغاز و پايان
بهتي در پس در تنها مانده بود

((شعر از سهراب سپهری))